امید

هدیه را می پذیرفت گرچه جرعه ای شیر بود؛ و آن را جبران می کرد.

فرمان داده بود: به یکدیگر هدیه دهید تا محبتتان به یکدیگر افزون شود.

از یارانش می خواست هدیه را رد نکنند و آن را کوچک نشمارند، گرچه پاچه ی بزی باشد.

نه تنها فرمان به هدیه دادن متقابل می داد، بلکه می فرمود: به کسی که به تو هدیه نمی دهد نیز هدیه بده.

هدیه را فراتر از هدایای مادی مطرح می کرد و می فرمود:

چه نیکو هدیه ای است سخنی از سخن دانش راستین.

برگرفته از کتاب هم نام گل های بهاری

نوشته ی آقای حسین سیدی